آیا موجود مریضی هستم ؟

پسری بودم ضعیف ، خیلی حساس ، روحیات بسیار لطیفی دارم اوج بدبختی ام از زمان ورود ام به مدرسه بود همش مسخره ، توهین ، سنگ رو یخ کردن همش ضایعه ام میکردن ، نه دوستی داشتم نه دوست داشتم فوتبال بازی کنم نه میتونستم خونه ی کسی تنهایی برم نه میتونستم موهامو بلند نگه دارم نه میتونستم راحت درس بخونم… شدم یه انسان تنها و گوشه گیری که همیشه از جمع فراریه… بدترین حس دنیاست که دور و ور آدمایی باشی که نفهمن چی میکشی و چی دوس داری و در واقعیت چجوری هستی… با حسرت و عذاب و تحقیر و سرزنش به سن بلوغ رسیدم … همه ی پسرای اطرافم آرزوشون بود زن داشته باشن من برعکسشون بودم همیشه آرزوم بود شوهر داشته باشم دست خودم نیست روحم وجودم اینجوری حس میکنه. رفتارا و علایقم سبب شده بود به چشم یک بچه کونی ترسو بهم نگاه کنند واقعا برام آزار و اذیت دهنده بود.

از طرز حرف زدن ، راه رفتن ، علایقم ، طرز لباس پوشیدنم میفهمیدن که اینطوری ام چون با بقیه فرق داشتم چون شبیه شون نیستم ، کاری به کارشون ندارم سرم تو لاک خودمه ولی دست از سرم برنمیدارن هر جا که منو میدیدن بهم میگفتن اوا خواهر ، دختر خانم ، خوشگله و… اینقدر این کلمات و تیکه ها تو ذهنم حکاکی شده بود که حاضرم بمیرم و این یاوه گویی رو نشنوم . انتظار نداشته باشین که خدا همه ی آدما را یه جوری با یه علایقی آفریده باشه هر کسی حق زندگی کردن داره حق داره خودشو بشناسه، هویتش، جنسیتش، گرایشش به خودش مربوطه

اوایل خیلی خودمو سرزنش میکردم که چرا من اینجوری ام؟ چرا من شبیه بقیه همکلاسیام نیستم؟ چرا با وجود اینکه الان ۲۴ سالمه هیچ حس و کششی به جنس مخالف ام ندارم ؟ چرا باید هر کس و ناکس هر مزخرفی که لایقشه بارم کنه؟ چرا من نمیتونم راحت تو چشم بعضی از همکلاسیام نگاه کنم و بگم دلم میخواد تو بغلت باشم دلم میخواد همیشه کنارم باشی دلم میخواد سرم رو شونت باشه …
افسوس که عمرم تلف شد…
کاشکی هیچوقت به دنیا نمی اومدم، امیدم به چیه؟ فرهنگسازی؟ کنار اومدن خانواده ام با این تفاوتم؟ که اگه بفهمن معلوم نیست چه بلایی سرم میارن
تو جمع نمی تونی هم بحث کلامشون بشی راجب چیزایی میگن که اصلا بهشون کوچکترین علاقه ای هم نداری ، روت میشه بگی از همجنسم خوشم میاد؟ نه صرفا برای سکس حتی برای هم آغوشی همش با الفاظ رکیک و زشت سرزنشت میکنن ( همجنس باز کثیف، کونده، هرزه، آشغال، تو آبروی هرچی مرد رو بردی )

خیلی خیلی معذرت میخوام واقعا دلم پُره یه غمی تو دلمه که فقط مرگ تسکینش میکنه… تا دوران کودکی هیچ درکی از همجنسگرایی نداشتم ولی بعدا که فهمیدم چی ام خیالم راحت شد واسه خاطر اینکه دونستم موجود اضافی نیستم یه جامعه پر از آدمای هم فکر و همحس من هستن که همینجور درد ها رو تو زندگیشون کشیدن … برای همتون آرزوی سلامتی و موفقیت و البته آزادی دارم خیلی دوستتون دارم و بدونین ظلم جاودانگی نیست یه روزی میاد که اسممون رو میتونیم جایی بنویسیم…

خوشحال میشم تو کامنت ها از شرایط سخت زندگی شخصیتون در حد دو سه خط هم که شده برام تعریف کنید . بخدا تنها دلخوشیم خواندن داستان های گی این سایته 😔 شاید شرایطم بهتر از شما ها باشه با جون و دل درکتون میکنم همحس های عزیزم 😢

خدا یار و نگهدارتون باد👋

نوشته: موجود تنها